ratownictwo górskie

Rozwój turystyki i narciarstwa w górach Polski pociągnął za sobą coraz liczniejsze wypadki górskie. Już w 1907 roku pojawił się projekt utworzenia pogotowia górskiego.

Od 1956 roku, w dobie tzw. centralizacji, TOPR został włączony w struktury GOPR pod nazwą Grupa Tatrzańska. Miało to ułatwić kierowanie górską organizacją ratowniczą, prowadzenie szkoleń, finansowanie i co tu ukrywać kontrolowanie przez organizacje rządowe. W tym czasie stacja centralna jak i naczelnictwo GOPR miały swoją siedzibę w "Dworcu Tatrzańskim" przy ulicy Krupówki w Zakopanem.

Masowy ruch turystyczny w Bieszczadach zaczął rozwijać się dopiero w późnych latach pięćdziesiątych. Parę lat wcześniej PTTK wyznakowało pierwsze szlaki turystyczne i przejęło niektóre obiekty. Rosła również ilość organizowanych zlotów i rajdów górskich.

Rozwój turystyki w Beskidzie Sądeckim przypada na lata dwudzieste ubiegłego stulecia. Zorganizowane w 1924 roku, V Narciarskie Mistrzostwa Polski w Krynicy, spopularyzowały narciarstwo w tym rejonie. Wraz ze systematycznym wzrostem ruchu turystycznego, zwiększała się ilość wypadków i zaginięć.

Ruch turystyczny w Gorcach i Pieninach zaczął się pod koniec XIX wieku i już w 1918 osiągnął dość znaczne rozmiary. Turystyką pieszą zajmował się Oddział PTT, natomiast Związek Podhalan (ZP) "przygarnął" do siebie narciarzy.

W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, na terenie Beskidu Śląskiego i Żywieckiego turystyką zajmowało się Polskie Towarzystwo Tatrzańskie (PTT) i Beskidenverein (BV) oraz Krakowskie Towarzystwo Krzewienia Narciarstwa (KTKN).

Jura Krakowsko-Częstochowska to bardzo specyficzny rejon. Wprawdzie brak tu poważniejszych wzniesień, ale na obszarze 2500km kwadratowych znajduje się tysiące skałek zwanych "ostańcami", jak i setki jaskiń. Dlatego też rejon ten upodobali sobie wspinacze i speleolodzy. Ale nie tylko.

Grupa powstała w październiku 1976 roku. Podział Grupy Sudeckiej GOPR był podyktowany: nowym podziałem administracyjnym państwa, problemami z zarządzaniem jedną grupą działającą na tak dużym obszarze, przy równoczesnym, gwałtownym rozwoju ruchu turystycznego i narciarskiego, sposobami finansowania ratownictwa górskiego, itd.

Po zakończeniu II Wojny Światowej, w ramach zagospodarowywania ziem, przygotowywano w Sudetach bazę turystyczną i sportową. Przejmowano schroniska, tworzono sieć szlaków turystycznych i tras narciarskich. Już wtedy zaistniała potrzeba zorganizowania na tym terenie organizacji ratowniczej.

Na terenie Słowacji, już w 1913 roku, Węgierskie Towarzystwo Karpackie wyszło z inicjatywą powołania Tatrzańskiego Ochotniczego Komitetu Ratunkowego (Tatrai Ünketes Mentö Sizottsag). W ciągu kilku lat organizacja ta wyszkoliła i wyekwipowała ratowników, skompletowała sprzęt ratowniczy, ale wybuch I Wojny Światowej przerwał jej działalność.

W Czechach, pierwsze biuro przewodników górskich powstało na terenie Karkonoszy w 1850 roku. Członkowie biura posiadali odpowiednie kwalifikacje do niesienia poszkodowanym w górach pierwszej pomocy. Pierwszą, zakrojoną na szeroką skalę akcję ratunkową przeprowadzono zimą 1900 roku.