Opodal wydajnego źródła na połoninie Płyśce, 14 listopada 2008 r. Fundacja „Karpackie Ścieżki" dokonała otwarcia pierwszego - po długiej przerwie - najwyżej położonego górskiego schroniska w Gorganach (Karpaty Ukraińskie).

Aktu otwarcia dokonał prezes fundacji Wasyl Hutyriak, w obecności zastępcy naczelnika Departamentu Turystyki Województwa Iwano-Frankiwskiego Hryhorija Melnyka.Wśród zaproszonych gości znaleźli się też związani blisko z działalnością fundacji przedstawiciele z Polski: Dariusz Dyląg - przewodnik karpacki z Krakowa, gorgański znakarz i autor wydanego w tym roku przewodnika „Gorgany", Przemysław Misiąg - gorgański znakarz i przewodnik beskidzki z Rzeszowa oraz Ireneusz Jóźwik i Krystyna Jaworska z portalu bieszczady.net.pl.

Schronisko zaczęto budować siłami społecznymi członków „Karpackich Ścieżek" w 2005 r. Jak żartobliwie powiedział Wasyl Hutyriak: „Ponieważ Darek napisał w swoim przewodniku, że ukończenie schroniska jest planowane w 2008 r., więc musieliśmy zdążyć przed końcem roku".

Schronisko pozostaje bez gospodarza pod opieką nocujących w nim turystów. Posiada ogrzewane piecem dwa pokoje noclegowe na parterze z pryczami i stołami oraz salę noclegową z pryczami na poddaszu. Łącznie może się w nim zmieścić ok. 40 osób. Toaleta znajduje się na zewnątrz budynku. Na ścianach schroniska wiszą tablice informacyjne, włącznie z regulaminem korzystania ze schroniska, schematem znakowanych szlaków turystycznych w rejonie Popadii i Grofy oraz archiwalną fotografią starego obiektu.

Pierwsze schronisko na połoninie Płyśce (ok. 1425 m n.p.m.) zbudowane zostało przez Ukraińskie Towarzystwo Krajoznawczo-Turystyczne „Płaj" w latach 1933-35. Grunt UTKT „Płaj" otrzymało w dzierżawę od Zarządu Dóbr Stołowych Metropolii Greckokatolickiej we Lwowie i uzyskało również materiał budowlany. Autorem projektu schroniska był członek „Płaju", inż. A. Peżanśkyj. Wzniesiono je w dużej części siłami społecznym pod kierunkiem dr. M. Sajewycza. Zbudowane w stylu bojkowskim, obejmowało trzy pomieszczenia i użytkowe poddasze. Już w 1938 r. wymagało remontu z powodu niekorzystnych warunków klimatycznych.